تبليغاتX
سکوت عشق
درباره وبلاگ

آرشيو وبلاگ
سکوت عشق
عشق
2009/11/10 :: 11:32 ::  نويسنده : سپیده       

نمی دانم چرا امشب واژه هایم خیس شده اند
مثل آسمانی که امشب می بارد....
و اینک باران
بر لبه ی پنجره ی احساسم می نشیند
و چشمانم را نوازش می دهد
تا شاید از لحظه های دلتنگی گذر کنم

ای کاش می شد فهمید در دل آسمان چه می گذرد
که امشب با ناله ای بغض آلود
بر دیار این دل خسته
اشک می ریزد

در امتداد نگاه تو
لحظه های انتظار شکسته می شود
و بغض تنهایی من
مغلوب وجود تو می شود

                 



2009/11/1 :: 11:20 ::  نويسنده : سپیده       

مدتها بود که به راه های رفته...

 

 به گذشته های دور خیره شده بودی ...

 

من تک و تنها پارو می زدم و دستهایم از فرط رنج و درد

 

 به خون اغشته بود...

 

 تحمل کردم ...

 

هیچ نگفتم چون زندگی به من اموخته بود صبورانه باید جنگید ...

 

به من اموخته بود که در سرزمینی که تنها اشک ها

 

 یخ نبسته اند باید زندگی کرد...

 


اما امروز دریافتم که حجمی که در قایق من نشسته بود

 

 جز مشتی هیچ چیز دیگری نبود...

 


و ای کاش زود تر قایقم را سبکتر کرده بودم...

 

با این همه... بهترینم دوستت دارم ...

 

 هرگز فراموشت نمی کنم...

 

                   



2009/10/27 :: 11:17 ::  نويسنده : سپیده       

قرار نبود آن وقت های تو جایشان را با وقت های من عوض کنند....

قرار نبود عشق هم مثل گیلاس !بوسه !عیدی و تعطیلات

تابستان اولش قشنگ باشد....

قرار نبود کسی سختش باشد بگوید دوستت دارم...

.قرار نبود کسی به هوای شکستن دل دیگری بماند....

 گمان نمیکم گناه من سنگین تر از نگاه تو باشد...

اما یقین دارم که کودک

دلت کمتر از پیش بهانه ی لالاهایی شعر گونه ام را میگیرد....

مهم نیست فقط یک چیز یاد همه بماند...

اگر اتفاقی که نباید بیفتد افتاد...

تنها برایت مینویسم خودت خواستی تقصیر من نبود.......

 

                    



2009/10/20 :: 11:6 ::  نويسنده : سپیده       
     

 

     تنهایی ام تنها ترم


     از تمام دلتنگی ها دلتنگ ترم


     هم چون روز روشن بر من هویداست که در مسیر زندگی ات

      روانه خواهی شد


     و شاید هیچ گاه من در خاطرت نمانم


     و من بی شک هر جا که باشم نشانی از تو دارم

     که با تو بودن را برایم زنده می کند


      تو می روی ومن با لبخند بدرقه ات می کنم


      من می مانم و کوله باری ازاحساس تنهایی


      می مانم باز هم مثل همیشه


      اما می دانم

      در تنهایی هم ....تنهای تنهایم...

 

                             



2009/10/13 :: 10:59 ::  نويسنده : سپیده       

 

در ابتدای با تو بودن


شعری سرودم به وزن عشق


که واژه هایش را نگاه،


و مضونش را تبسم به من ارزانی داشتند


در ابتدای با تو بودن


زمان لبالب از محبت بود


و من،


بی آنکه احساس کرده باشم


در کجای زمین ایستاده ام


بتو خندیدم

 

و باران یگانه شاهد ما بود


در ابتدای با تو بودن


سروده های من بوی پرنده می دادند


و لحظه ها،


صمیمیت قلبهای ما بودند.



2009/10/4 :: 10:48 ::  نويسنده : سپیده       
 

 

 

   در چشمانم تنها یی ام را پنهان می کنم،

   در دلم دلتنگی ام را، در سکوتم حرفهای نگفته ام را

   در لبخندم غصه هایم را، دل من چه خردسال است، ساده مینگرد

   ، ساده مینگرد، ساده می خندد ، ساده می پوشد،

 
   دل من از تبار دیوارهای کاهگلی است، ساده می افتد،

   ساده می شکند ،ساده می میرد، دل من تنها سخت می گر ید  

   زخم شب گریه هامه ، یاد یه عشق کهنه ست ،

    که هنوز هم باهامه .

    با ما که راه نیامد این روزگار نامرد صدای من بجز تو رو هر

    دلی اثر کرد

    غصه و اشک و حسرت  اول مشق عشقه حالا همه می دونن

    که مشکی  رنگ عشقه .این غمی که تو صدامه

    دلم گرفته است...

    ميخواهم بگريم اما اشك به ميهماني چشمانم نمي آيد ,

    تنم خسته و

    روحم رنجور گشته و ميخواهم از اين همه ناراحتي بگريزم

    اما پا هايم مرا ياري نميكنند .

    مانند پرنده ايي در قفس زنداني گشته ام .

    از اين همه تكرار خسته شده ام , چقدر دلم ميخواهد

    طعم واقعي زندگي را بچشم , چقدر دلم ميخواهد

    مثل قديم عاشق هم بوديم 

 

.

                              



2009/9/28 :: 9:31 ::  نويسنده : سپیده       
      

 

     به یاد روزهای انتظار

 

    نمی خواهم چیزی بنویسم.

    از این همه تکرار خسته شده ام اما هر روز

   که می گذرد دلتنگی هایم چون میهمان ناخوانده ای حریم

    احساسم را لکه دار می کند.و من از روی جبرونه اختیار

    بغض های نیمه فرو خورده ام را بر روی برگ های دفتر

    منعکس می کنم.

    با این که به قول سهراب : دیروز زندگی را جور دیگر دیده بودم

    و برای فرداهای نیامده سایه روشن ابی کشیده بودم

    و نقطه سرخط های بی پایان

    را با فاصله های کم کنار هم گذاشته بودم که مبادا

   حضور کلمات شکسته  و تنها را احساس کنند

    و غربت را ضمیمه ورق های مچاله شده ی دفتر

    اما این بارهم نشد که سکوت کنم و نگویم

    چگونه درلحظه لحظه های تنهایی  می شکنم وقتی

    می دانم هر چقدر هم که بخواهم دیگر، نمی توانم دیوارهای

    قفس را بردارم و از دریچه دنیا رو از را اغاز کنم.

 

                                  

 



2009/9/16 :: 17:7 ::  نويسنده : سپیده       
 

 

چشمان تو          

         

 

                     آغازگر یه رویای دل انگیز شبانه ست

 

         چشم تو

         جلوه گر قدرت آن بی همتاست

 

        چشم تو شب بی پایان 

 

         وقت گریه شب بارانیست

 

         چشم تو مثل دل من سیاه وتاریک است

 

         دل من غمزده ای حیران است

 

 دل من کویری خشک است          

 

         که در آن شقایقی روییده

        دل من غمکده ای خاموش است

 

        دل من بازیگر نقش بازیچه عشق است

 

        دل من مثل شعرم است

 

        غمگین وخاموش نرم است

 

        شعر من

 

        زمزمه های دلتنگی من در سکوت مرگبار شب

        است

 

         شعر من گریه ی مردی تنهاست

 

         شعر من زیر باران شیواترین است

 

          شعر من لالایی خواب دلهای غمین است

        شعر من دسته

 

        گلی کوچک

برای چشمهای توست.       

 

                            

 



2009/9/11 :: 16:54 ::  نويسنده : سپیده       
              

                             

 

                                    گل من گریه مکن 

 

            گل من گریه مکن


            که در آینه ی اشک تو غم من پیداست


            قطره ی اشک تو داند که غم من دریاست


            گل من گریه مکن


            سخن از اشک مخواه


            که سکوتت گویاست


           از نگه کردنت احوال تو را می دانم


           دل غربت زده ات


           بی نوایی تنهاست


           من و تو می دانیم


           چه غمی در دل ماست


           گل من گریه مکن


           اشک تو صاعقه است


           تو به هر شعله ی چشمان ترم می سوزی


           بیش از این گریه مکن


           که بدین غمزدگی بیشترم می سوزی


           من چو مرغ قفسم


           تو در این کنج قفس بال و پرم می سوزی


           گل من گریه مکن


            که در آیینه ی اشک تو غم من پیداست


            فطره ی اشک تو داند که غم من دریاست


           دل به امید ببند


            نا امیدی کفرست


            چشم ما بر فرداست


            ز تبسم مگریز


            دَُر دندان تو در غنچه ی لب ها زیباست


            گل من گریه مکن

 

                                 



2009/9/3 :: 16:42 ::  نويسنده : سپیده       
 

                              

 

            آغوش تو

 

       مرا به آغوشت راه بده می خواهم برای اولین بار ببوسمت



       بیا چشمانمان را ببندیم



       می خواهم وقتی لبهای معصوممان به هم گره می خورد



       و هر دو از فرط لذت در آغوش یکدیگر نفس نفس می زنیم



        وجود نا محدود خداوند را با چشمانی بسته تصور کنیم



         چشمانت را باز کن



        لبهایمان از گرمی شهوت خشک شده اما گونه هایمان از اشک خیس



        ما ساعتهاست که در آغوش یکدیگر می گرییم



         <<< ای تنها هم آغوش من >>>



         بیا که احساسم را برایت دست نخورده نگه داشته ام


         و جسمم را به لذت بوسه ای نفروخته ام



         بیا که می خواهم وقتی دستانت را به روی احساسم می گذاری



          از فرط لذت  قطره های اشک بر گونه هایت بدرخشد


         می خواهم با اشکهایت برتمام احساسم بوسه زنی



          می خواهم اشکهایت تمام روحم را خیس کند

 

  

 

                         



2009/8/26 :: 11:32 ::  نويسنده : سپیده       
 

                            

 

              آغــاز مــن ، آغــاز "تـــو"...  

 

        امروز حال و هواي دلم چو چشمان مست بهاريست.

      امروز روز شكوفايي بي دغدغه گلهاست،روز خفتن

      فرياد غنچه هاست.

      امروز روز رهاي غزل هاست،پايان تنهايي ورق هاست.

      امروز روز پايان انتظار ماهي هاست،روز آغاز پرواز

      پرنده هاست.

      امروز روز ج د ا ي ي فاصله هاست،روز آزادي رهگذر هاست.

      امروز روز خاموشي تاريكي هاست،روز بيداري

      روشنايي هاست.

      امروز روز درخشش مهتاب است،روز پوسيدن مرداب است.

      امروز روز جادوي سپيـده است،روز طلوع زمزمه است.

      امروز روز تبسم روياست،روز اتمام غربت درياست.

      امروز روز تولد عاشقــانه هاست،روز مرگ غريبــانه هاست.

      امروز روز آغــاز "عــــــشــــــق" اسـت.

      آغــاز مــن ، آغــاز "تـــو"...

               

                       

             

        

                

                          

                   



2009/8/16 :: 11:3 ::  نويسنده : سپیده       
 

     

 

          می خواهم برایت بنویسم    

 

      می خواهم برایت بنویسم.

 

      اما مانده ام که از چه چیز و از چه کسی بنویسم؟


 
      از تو که بی رحمانه مرا تنها گذاشتی

 

      یا از خودم که چون تک درختی در کویر خشک،


      مجبور به زیستن هستم.


 
      از تو بنویسم که قلبت از سنگ بود

 

      یا از خودم که شیشه ای بی حفاظ بودم؟


      از چه بنویسم؟


 
      از دلم که شکستی، یا از نگاه غریبه ات که با نگاهم آشنا شد؟


 
      ابتدا رام شد، آشنا شد و سپس رشته مهر گسست و رفت و ناپیدا شد.


 
      از چه بنویسم؟


      از قلبی که مرا نخواست یا قبلی که تو را خواست؟


 
       شاید هم اگر در دادگاه عشق محاکمه بشویم،


       دادستان تو را مقصر نداند و بر زود باوری قلب من که

 

       تو را بی ریا و مهربان انگاشت اتهام بزند.
 


       شاید از اینکه زود دل بسته شدم و از همه ی وابستگی ها

 

        بریدم تا تو را داشته باشم

 


       به نوعی گناهکاری شناخته شدم.


 
       نه!نه! شاید هم گناه را به گردن چشمان تو بگذارند که هیچ وقت مرا ندید،


        یا ندیده گرفت چون از انتخابش پشیمان شده بود.

 

       عشقم را حلال کردم تا جان تو را آزاد کنم.


 
      که شاید دوری موجب دوستی بیشترمان بشود

 

       و تو معنای ((دوست داشتن))را درک کنی...

 

      

                             



   
 
   

انواع کـد های جدید جاوا تغیــیر شکل موس